Voorbereiding Kamp

Enkele maanden geleden kwam Stad Tongeren met een oproep om mee te doen aan een cultuurevenement dat de hele zomer zou gaan duren. De naam van dit “festival” was Moment en enkele leden van het bestuur zagen een oude droom in vervulling gaan. Het idee om met het bestuur van de harmonie een “Kinderkamp” te organiseren kon eens uitgetest worden. Stad Tongeren had als thema “Tijd” gekozen en wij merkten dat we hier ook direct op konden inspelen. Het thema van ons kamp werd “Kinderen op zoek naar de tijd in Tongeren, want de wijzers van de OLV-Basiliek zijn verdwenen!”

Het bestuur zat vrij snel helemaal in dit verhaal en begon te werken aan het concept. Om de kinderen leuke dingen te laten doen en toch iets over te hebben om te tonen aan het grote publiek werd gekozen om een film te maken. Onze Bert heeft daar al ervaring mee, de clipjes tijdens de concerten om het thema tot leven te brengen zijn altijd door hem gefilmd en gemonteerd.

Eens de kogel door de kerk stak het bestuur de koppen bij mekaar en begon aan de invulling van de 4 dagen, er moest muziek, cultuur en heel veel Tongeren aan bod komen. Na veel post-its in alle kleuren te hebben ingevuld en beschreven, opgeplakt en dan weer anders gehangen verkregen we toch een zeer mooi schema met 4 enigszins te volle dagen (maar schrappen is gemakkelijk) en in dit rooster zat ook nog een mooie rode draad. Dinsdag en woensdag zouden we naar het verleden reizen, donderdag in het heden en vrijdag naar de toekomst met allemaal activiteiten en bezoeken aan monumenten in de stad.

Op maandag, de dag voor het kamp, werd nog eens heel grondig gecheckt of het nodige materiaal aanwezig was, de juiste afspraken waren gemaakt voor alle bezoeken en of iedereen zich bewust was van zijn taak en welke rol hij/zij zou spelen.

Op die maandag hebben we ook onze lokatie zo ingericht dat alles uitnodigend klaar stond en dat we de kinderen hun creativiteit konden laten uitleven; later in de week bleek dat we juiste keuzes hadden gemaakt. Het neerzetten van speelgoed op de juiste plaats met voldoende ruimte en licht eromheen werken beter dan hun te vertellen dat hen nu tijd is om te spelen!

Dag 1 – Naar het verleden

Op dag 1 werd er natuurlijk het nodige gedaan om de kinderen welkom te heten. Karlijn en Jana hadden leuke spelletjes bedacht waarbij de namen genoemd moesten worden en wij alle vijf (het bestuur) deden ook mee. Sommigen konden de naam op de witte sticker, op onze borst, heel goed lezen, maar anderen stonden te ver.

En dan ineens stond daar zomaar een echte regisseur, hij leek heel veel op Bert Tomsin, en die vertelde dat de Burgemeester hem had gestuurd om een film te maken van kinderen die op zoek gaan naar de tijd in Tongeren. Daarna volgde wat uitleg en ging de hele bups naar buiten voor het begin van onze film op te nemen.

Een groep kinderen speelt met een bal en deze rolt naar een opa op een bank, 2 kinderen gaan hem halen en horen de opa in gesprek met een andere man. Ze hebben het vooral over de tijd en waar die toch maar gebleven is en dan kijken de meisjes naar de basiliek en zien dat de wijzers weg zijn.

In de namiddag trokken we dan richting Basiliek voor een uitleg over het grote Le Picard-orgel en een kennismaking met de Beiaard. Dana was precies op tijd en vertelde dat ze de blaaspijpen moest aanzetten om te kunnen spelen en hoe oud dit orgel was. Iedereen zat met open mond en grote ogen te kijken en te luisteren. Daarna speelde ze ons kamplied, waar Peter de tekst voor heeft geschreven.

Om de Beiaard te begrijpen en te zien moest er geklommen worden, een verdieping hoger dan het orgel. Intussen was Toontje Tijd, nu iemand die heel veel weg had van Peter Severijns, al naar boven gegaan met de tekst van het kamplied en daar ter plekke konden ze tekst en melodie leren.

Het ging eigenlijk direct al erg goed! Je zou zin krijgen om een klein zangkoor op te richten.

Na de beiaard werd in het Teseum gezocht naar de muziekboeken. In deze boeken kan je nog muziek bewonderen in het oude spijkerschrift. Toontje tijd (alias Peter) liet ons kennis maken met de verschillende manieren van muziek noteren door de eeuwen heen.

Onze regisseur Bert wist dat de kloostergang een zeer bruikbaar decor is en liet iedereen nog even acteren in een ander gedeelte van onze film/videoclip. Als je 7 kinderen in je filmploeg hebt en het gaat over muziek kan je toch elk kind als muzieknoot laten zien in je film …………….

Dag 2 – Naar het verleden met een stadsspel

Als je de kinderen op zoek wil laten gaan naar de tijd in Tongeren zijn er genoeg monumenten om te bekijken en met een rode draad – stadsspel – geef je er nog een extra sausje aan.

Iedereen kreeg een passende outfit, de meeste meisjes waren prinsessen, sommigen schattige boerinnetjes en ik had een kostuum dat voor zwarte fee kon doorgaan, maar indien gewenst ook voor heks. De hoed was gewoonweg prachtig en zeer geschikt voor special effects door de lap stof die eraan vast hing.

Met het hele gezelschap, prinsessen, boerinnetjes, een Romein en een ridder, Toontje tijd en de Fee(heks) trokken we naar de Moerenpoort, waar ons Stadsspel begon.

Na de rondleiding in de Moerenpoort kreeg iedere ploeg een walkie talkie en moesten ze de andere ploeg naar het Begijnhof loodsen. Onderweg werden vragen gesteld. Wat mij erg opviel was het enthousiasme van de jeugd van die leeftijd. Er moest gezocht worden naar een hemellichaam tegen een gevel en toen één van de meisjes de maan ergens boven een deur ontdekte werd iedereen een beetje high en dat doet deugd als je zo’n week hebt voorbereid en niet goed weet wat je moet verwachten. Ook de emotie op de gezichtjes is een groter dankjewel dan eender welke tekst zou kunnen beschrijven.

Om ons dagschema een beetje te verlichten werd er gepicknickt op de Motten en na het eten mochten ze de waterfietsen op en in de vijver rondjes draaien.

Toen één van de prinsesjes bang was om het water op te gaan vertelde de Romein: “Je hoeft niet bang te zijn voor de eenden, want die bijten niet, die hebben geen tanden!”

Later die dag werden nog opnames gemaakt bij de dodecaëder en aan Ambiorix.

Dag 3 – Het heden en Muziekdag

Deze dag stond helemaal in het teken van muziek en instrumenten.

Onze dirigent Christophe kwam ’s ochtends een initiatie geven met slaginstrumenten. We mochten allemaal wat kiezen en hij gaf telkens aan wie welk ritme moest slaan. Niet zo gemakkelijk, maar heel erg leuk. Voor onze film hebben we ook geleerd met bodypercussie een onweer na te bootsen. Eerst wrijf je in de handen voor een beetje regen na te bootsen, daarna knipperen met de vingers, met je vlakke hand op je borst slaan en allemaal tegelijk omhoog springen et voilà: dat klinkt als een echt onweer.

De muzikanten waren uitgenodigd om in de namiddag hun muziekinstrumenten voor te stellen en de opkomst was redelijk hoog. Iedereen gaf uitleg over zijn eigen instrument en achteraf mocht er geblazen en getest worden.

Ons kamplied werd gespeeld door onze muzikanten en daarna zongen de kinderen het lied nog een keer. Voor de filmopnames mocht iedereen een echt instrument vasthouden en doen alsof ze aan het spelen waren.

Dag 4: De toekomst

Op donderdag hadden we hun meegegeven om eens na te denken over hoe de toekomst er gaat uitzien en dat ze op vrijdag iets in mekaar mochten knutselen rond dit idee.

Er was voldoende karton en iedereen ging aan de slag. De resultaten werden aan de kiosk vast gemaakt om enkele mooie opnames te maken.

Aan de moeders was gevraagd om voor vrijdag een setje kleding mee te geven dat echt vuil mocht worden, want we gingen Music-painten.

Gelukkig liet het weer het toe om dit buiten in het gras te doen.

Toen iedereen zo goed mogelijk de verf had verwijderd zongen ze nog eens het kamplied en kregen de deelnemers een moment-zakje mee als souvenir.

Er is nog heel veel tijdens ons kamp gebeurd, wat ik heb vergeten te vertellen. Maar op ons volgende concert in november 2017 gaan we jullie opnames tonen van deze geweldige week.

Een week die ontzettend leuk was voor de kinderen, maar ook voor de GROTE kinderen van het bestuur!

Kamplied

Onze toren zijn klok

heeft iets vreemds voorgehad,                           

want hij wijst niet het uur in onze stad

Zijn wijzers zijn weg

en dat is toch grote pech,

want zo weten wij nergens meer van.

Veel te vroeg of veel te laat

niemand weet nog hoe het staat

en zo loopt alles helemaal in ’t sop

Maar wij lossen dat wel op

ook al zijn de wijzers kwijt,

want wij gaan nu op zoek naar de tijd.

Bij het begin van een nieuw jaar is het gebruikelijk om iedereen een gelukkig Nieuwjaar te wensen. Dit kan op veel verschillende manieren: met een kaartje, een mail, op de social media, maar je kan natuurlijk ook naar iemand toegaan of je hele familie uitnodigen.

Er worden boodschappen bedacht, al of niet uit de grond van het hart, die je vaak raken of ontroeren, maar je hebt ook de clichéwensen zoals “ene zalige” of “ene gelukkige”.

Meestal zegt zo’n boodschap veel over de persoon die je geluk wenst, want één ding is zeker: geluk is één van de meest persoonlijke dingen. Wie ziek is vindt dat iedereen die kerngezond is toch echt alles heeft om gelukkig te zijn, maar mensen die constant in armoede leven hebben bij het woord geluk dan weer iets anders voor ogen.

Er zijn al ontzettend veel onderzoeken en peilingen gedaan naar wat de mens als geluk beschouwt en welke mensen het gelukkigst zijn. De enige conclusie die men kan trekken is eigenlijk dat iemand die alles wat hem overkomt weet te dragen en er een plaatsje aan kan geven gelukkiger is dan de persoon die zich gaat afvragen waarom hij niet krijgt waar hij zo op had gehoopt.

Ik heb eens ooit iemand horen zeggen: “Iemand die van warm naar lauw water gaat vindt het een achteruitgang en iemand die van koud naar lauw water gaat beschouwt het als een vooruitgang “. De ene is dan zeer tevreden en de ander is teleurgesteld, terwijl ze toch beiden in lauw water zijn terecht gekomen.

Als je dan een instelling hebt waarbij je altijd denkt dat alles zijn bedoeling heeft en niets zonder reden gebeurt, krijg je toch een soort tevredenheid die leidt naar gelukkig zijn. Aanvaarden van wat er allemaal voor je is opzij gelegd en dankbaar zijn voor wat je wel hebt.

Veel mensen die terugkijken naar een gebeurtenis in hun leven, die ze op dat moment erg negatief vonden, merken dat ze toen gedwongen zijn tot een keuze die op de rest van hun leven een positieve invloed heeft gehad. Een vriendin van mij vertelde een keer dat ze ontslagen was en dat jaren later bleek dat dat het beste was wat haar kon overkomen. Ze was toen zo verontwaardigd en heeft die boosheid omgezet in gedrevenheid om iets beters en meer passend te vinden. In de nieuwe baan voelde ze ook dat ze op de oude werkplek eigenlijk maar gedeeltelijk paste en dat ze daar niet zichzelf mocht zijn.

De zoon van een kennis was helemaal verslagen toen hij de diagnose diabetes kreeg. Na heel veel informatie te hebben ontvangen leerde hij hoe hij moest boodschappen doen, maaltijden bereiden en vooral wat wèl nog mocht. Hij leefde veel intenser en dankbaarder dan ervoor.

Dit alles doet mij aan mijn ouders denken, ze waren er vast van overtuigd dat alles wat er gebeurde ook zo was voorbestemd, dat zij er zelf niet veel inbreng in hadden. Ze waren hiermee opgegroeid en hadden ook het nodige vertrouwen dat Onze Lieve Vrouw hun voldoende moed en wijsheid zou geven om de juiste beslissingen te nemen. Daarom wil ik graag iedereen een beetje levensfilosofie van mijn ouders wensen. Tevreden zijn en leren omgaan met wat er allemaal gebeurt in het leven!

 

Jij zit onder mijn vel

En een beetje in mijn buik

De vlinders fladderen rond

Ik voel het onder mijn huid

Het eerste als ik wakker word

En bij het slapen gaan

Gewoon de hele dag

Fluistert mijn hart jouw naam

En als je dan weer bij mij bent

En raakt mij even aan

Dan denkt mijn hele wezen

Hier wil ik echt voor gaan

Je ruikt zo lekker als je naast me ligt

Je vingers strelen door mijn haar

Je vertelt me over iets wat je zag

De zinnen vallen uit mekaar

Zoals een bruisende waterval

De woorden blijven komen

Een verslag van allemaal feiten

Een beslissing moet genomen

En dan kom je veel dichterbij

Je lippen strelen zacht mijn mond

We zoenen als in een filmklassieker

Alsof je nooit de echte liefde vond

Je kijkt me in de ogen

Voelt heel voorzichtig aan mijn hand

’t Is of onze vingers smelten

Vanwaar toch deze intense band

Was jij mijn soulmate in een vorig leven?

Mijn steun, mijn toeverlaat

Mijn enige echte ware helft

De man die mij altijd verstaat ……

Marijke

Toch is het maar een datum
Of niet meer dan een getal
Het maakt me
heel nostalgisch
Dit gevoel raakt kant noch wal
Waar is mijn hele leven
Het ging allemaal zo vlug
Met tal van mooie dagen
Het komt niet meer terug
De vraag die dan blijft hangen
De grote onzekerheid
Zal ik nog gezond blijven
Of raak ik mijn vrijheid kwijt
Ik wil niet moeten kiezen
Voor één activiteit per dag
En hobby’s laten vallen
Omdat het niet meer mag
Het zet je aan het denken
Veel meer dan je verwacht
Ik zou niet onzeker worden
Heb ik altijd gedacht
Een vriendin met goede raad
Ze zegt
het heel erg geestig
Ze heeft dan ook ervaring
Zestig is het nieuwe veertig
!

Inloggen