Bij het begin van een nieuw jaar is het gebruikelijk om iedereen een gelukkig Nieuwjaar te wensen. Dit kan op veel verschillende manieren: met een kaartje, een mail, op de social media, maar je kan natuurlijk ook naar iemand toegaan of je hele familie uitnodigen.

Er worden boodschappen bedacht, al of niet uit de grond van het hart, die je vaak raken of ontroeren, maar je hebt ook de clichéwensen zoals “ene zalige” of “ene gelukkige”.

Meestal zegt zo’n boodschap veel over de persoon die je geluk wenst, want één ding is zeker: geluk is één van de meest persoonlijke dingen. Wie ziek is vindt dat iedereen die kerngezond is toch echt alles heeft om gelukkig te zijn, maar mensen die constant in armoede leven hebben bij het woord geluk dan weer iets anders voor ogen.

Er zijn al ontzettend veel onderzoeken en peilingen gedaan naar wat de mens als geluk beschouwt en welke mensen het gelukkigst zijn. De enige conclusie die men kan trekken is eigenlijk dat iemand die alles wat hem overkomt weet te dragen en er een plaatsje aan kan geven gelukkiger is dan de persoon die zich gaat afvragen waarom hij niet krijgt waar hij zo op had gehoopt.

Ik heb eens ooit iemand horen zeggen: “Iemand die van warm naar lauw water gaat vindt het een achteruitgang en iemand die van koud naar lauw water gaat beschouwt het als een vooruitgang “. De ene is dan zeer tevreden en de ander is teleurgesteld, terwijl ze toch beiden in lauw water zijn terecht gekomen.

Als je dan een instelling hebt waarbij je altijd denkt dat alles zijn bedoeling heeft en niets zonder reden gebeurt, krijg je toch een soort tevredenheid die leidt naar gelukkig zijn. Aanvaarden van wat er allemaal voor je is opzij gelegd en dankbaar zijn voor wat je wel hebt.

Veel mensen die terugkijken naar een gebeurtenis in hun leven, die ze op dat moment erg negatief vonden, merken dat ze toen gedwongen zijn tot een keuze die op de rest van hun leven een positieve invloed heeft gehad. Een vriendin van mij vertelde een keer dat ze ontslagen was en dat jaren later bleek dat dat het beste was wat haar kon overkomen. Ze was toen zo verontwaardigd en heeft die boosheid omgezet in gedrevenheid om iets beters en meer passend te vinden. In de nieuwe baan voelde ze ook dat ze op de oude werkplek eigenlijk maar gedeeltelijk paste en dat ze daar niet zichzelf mocht zijn.

De zoon van een kennis was helemaal verslagen toen hij de diagnose diabetes kreeg. Na heel veel informatie te hebben ontvangen leerde hij hoe hij moest boodschappen doen, maaltijden bereiden en vooral wat wèl nog mocht. Hij leefde veel intenser en dankbaarder dan ervoor.

Dit alles doet mij aan mijn ouders denken, ze waren er vast van overtuigd dat alles wat er gebeurde ook zo was voorbestemd, dat zij er zelf niet veel inbreng in hadden. Ze waren hiermee opgegroeid en hadden ook het nodige vertrouwen dat Onze Lieve Vrouw hun voldoende moed en wijsheid zou geven om de juiste beslissingen te nemen. Daarom wil ik graag iedereen een beetje levensfilosofie van mijn ouders wensen. Tevreden zijn en leren omgaan met wat er allemaal gebeurt in het leven!

 

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Inloggen