ik vind geen duidelijkheid
verkramp in mijn verwarde kronkels
die sissend als een slang
in een wurggreep me beklemmen

ik verstijf
met ogen die uitpuilend kassen kraken
en als een monotoon gezoem
herhaal ik donderwoorden
die bonken in mijn hoofd
en als een rotte appel mijn mond verlaten

tot ik uitgeteld
in je sterke vleugels mag schuilen
ik kijk je verontschuldigend aan
vraag met krakende stem
waarom mijn wereld anders denkt

Reacties  

+5 #1 Lies 06-06-2014 19:59
Je beschrijft het...
zo duidelijk...
vol moederliefde...
Lie(f)s.
Citeer

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Inloggen