In de weemoed van zwarte gedachten

verschuil ik mij achter de barsten

van gedroomde leugens.

De eenvoud van mijn idealen

vergaan als roest op ijzer.

De leegte omzwachteld

met hebberigheid

de schijn van gelukkig zijn

een feest van onbegrip

muzikanten van gratis applaus.

Ik zoek naar de reddingsboei

voor de dolende mens

uit de klodders van bedrog

het licht van de klare geest

verscholen in hemzelf

De wegwijzer naar geluk

op weg naar het oosten

kleur overheerst op donker.

De adem voor mijn oogappels

die mijn kleinkinderen zijn.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Inloggen